30/07: Isla Bastimentos (Panama)
Beetje laat allemaal, maar toch nog even wat schrijven over de laatste weken.
De rit naar Panama verliep vlekkeloos:
- Met de bus naar de grens
- briefje invullen
- stempel Costa Rica uit
- een lange brug over een rivier overlopen
- stempel Panama in
and that's it. Geen fingerprints, geen politiefoto, niks betalen, ...
Vervolgens met de taxi naar de watertaxi, via een rivier en een stukje zee naar Isla Colon in volle vaart (lees wapperende haren waarbij het leek alsof japke's haar gewoon recht op haar hoofd stond) en van Isla Colon meteen met een (iets trager) motorbootje naar Isla Bastimentos.
Via de lonely planet hadden we het idee dat het superleuk zou worden, maar de ontnuchtering was meteen groot. Het hostel dat ze aanraadden was een houten hutje boven het water wat op zich wel leuk is ware het niet dat aan alle kanten grote openingen waren (niet zo handig met malariamuggen die in die omgeving aanwezig zijn), geen fan of andere koeling en een bed met amper planken en een superslecht matras. Daarnaast zijn de Panamezen aan de Caraïben luid, arrogant, respectloos en duidelijk niet met hun mooie omgeving begaan. Ze gooien alles in de zee, flessen, glas, kledij, alles. Ze roepen ongeveer van 6u smorgens tot 2u snachts, het liefst naar vrouwen, aangezien ze na de val van de bananenplantages allemaal maar een beetje rondlummelen op de straten en rond hun huis.
Verder hadden we paradijselijke stranden verwacht en die waren er wel alleen ongeveer een 40 min lopen door de blubber. Met zwarte voeten kwamen we aan op het strand en dat was het uiteindelijk wel waard. Behalve een 10tal mensen, including onszelf, was het strand uitgestorven. Neem een geretoucheerde foto uit een vakantiegids met een mooi azuurblauwe zee (waar je als je er in staat uiteraard de bodem ziet), langs beide ooghoeken omringd door een licht geel strand met daarachter het opdoemende oerwoud. Daar zaten we, prachtig.
Behalve het ontzettend lekkere eten en af en toe een mooie vis, was het best saai en zijn we na 2 nachten met gemengde gevoelens terug naar Costa Rica vertrokken, niet terug richting Puerto Viejo, maar naar Cahuita.
Foto's:
KOMEN LATER WEGENS VEEL TE TRAGE UPLOADSNELHEID
De rit naar Panama verliep vlekkeloos:
- Met de bus naar de grens
- briefje invullen
- stempel Costa Rica uit
- een lange brug over een rivier overlopen
- stempel Panama in
and that's it. Geen fingerprints, geen politiefoto, niks betalen, ...
Vervolgens met de taxi naar de watertaxi, via een rivier en een stukje zee naar Isla Colon in volle vaart (lees wapperende haren waarbij het leek alsof japke's haar gewoon recht op haar hoofd stond) en van Isla Colon meteen met een (iets trager) motorbootje naar Isla Bastimentos.
Via de lonely planet hadden we het idee dat het superleuk zou worden, maar de ontnuchtering was meteen groot. Het hostel dat ze aanraadden was een houten hutje boven het water wat op zich wel leuk is ware het niet dat aan alle kanten grote openingen waren (niet zo handig met malariamuggen die in die omgeving aanwezig zijn), geen fan of andere koeling en een bed met amper planken en een superslecht matras. Daarnaast zijn de Panamezen aan de Caraïben luid, arrogant, respectloos en duidelijk niet met hun mooie omgeving begaan. Ze gooien alles in de zee, flessen, glas, kledij, alles. Ze roepen ongeveer van 6u smorgens tot 2u snachts, het liefst naar vrouwen, aangezien ze na de val van de bananenplantages allemaal maar een beetje rondlummelen op de straten en rond hun huis.
Verder hadden we paradijselijke stranden verwacht en die waren er wel alleen ongeveer een 40 min lopen door de blubber. Met zwarte voeten kwamen we aan op het strand en dat was het uiteindelijk wel waard. Behalve een 10tal mensen, including onszelf, was het strand uitgestorven. Neem een geretoucheerde foto uit een vakantiegids met een mooi azuurblauwe zee (waar je als je er in staat uiteraard de bodem ziet), langs beide ooghoeken omringd door een licht geel strand met daarachter het opdoemende oerwoud. Daar zaten we, prachtig.
Behalve het ontzettend lekkere eten en af en toe een mooie vis, was het best saai en zijn we na 2 nachten met gemengde gevoelens terug naar Costa Rica vertrokken, niet terug richting Puerto Viejo, maar naar Cahuita.
Foto's:
KOMEN LATER WEGENS VEEL TE TRAGE UPLOADSNELHEID