12/07: The road to Monteverde..
Monteverde, Monteverde... Het plaatsje dat ik 5 jaar geleden ervaarde als een uitgestorven berg modder met wat aardige restaurants en pensions, leek op de vrijdag toen wij arriveerden meer op een circus.
The road to monteverde was nog altijd even vreselijk, vooral omdat wij helemaal uit Sámara moesten komen. We waren eerst van plan om naar San Jose te gaan en vandaar de volgende dag naar Monteverde te vertrekken. Dit idee werd bruut verstoord omdat wij niet wisten dat er een voorverkoopplaats (een raampje in de muur in een kleine pulperia bij de busstop) was voor bustickets naar San Jose. Hierdoor moesten we dus al na 20 minuten staan in een overvolle bus omdat we geen zitplaatsen hadden, met nog 5 uur reizen te gaan! De bus werd drukker en drukker en ik werd misselijker en misselijker. 5 uur lang in een bus staan is al vreselijk laat staan als je ook nog moet proberen je ontbijt binnen te houden! Dit werd niks, dus zijn we in Nicoya maar uitgestapt en aangezien alle kaarten van die dag naar San Jose uitverkocht waren hebben we maar besloten om toch meteen door te gaan naar Monteverde. Maar uiteraard hadden we de enige bus richting Puntarenas (de vertrekplaats voor Monteverde) net gemist. Een taxichauffeur was bereid om ons voor 60 dollar tot vlak bij Puntarenas te brengen, veel te duur dus. Gelukkig vonden we een ander paar reizigers die de taxi moet ons wilde delen, zo was het wel te doen op zich. Vanaf Puntarenas hebben we toen de busreis naar Monteverde gemaakt. Je moet je voorstellen dat het een stukje is van 36 kilometer waar je 3 uur over doet. De oude gammele schoolbus moet namelijk bijna stapvoets gaan over hele steile, modderige wegen. Maar eindelijk kwamen we dus aan om half 6 na tien uur onderweg te zijn geweest. PFOEI!!
Wat een drukte en gedoe. Het moment dat we de bus uitstapten werden we belaagd door mensen die ons naar hun hotel wilden slepen of iets anders wilden aansmeren.Na ons een weg te hebben gebaand door een vloedgolf aan toeristenbusjes en taxi jeeps en langs een benefietfeest met keiharde salsamuziek, kwamen we aan bij onze kalmte haven: Pensíon Santa Elena. Het pension zelf ziet er niet bepaald geweldig uit, gaten in de muur afgebladderde werf etc. Maar de mensen die het runnen zijn zo geweldig. Als je binnekomt en een kamer huurt (17 dollar voor twee personen met eigen badkamer en alle extra´s van een hostel) dan geven ze je een rondleiding door het huis en laten je alles zien en leggen je alles uit. Als je je spullen dan hebt neergelegd gaan ze het liefst meteen met je aan een tafel zitten om al je vragen over uitstapjes etc van de omgeving te bantwoorden. Wat een schatjes! Bovendien nemen ze zowat alle zwerfhonden en katten van Monteverde in huis. Ze nemen ze mee naar de dierenartsen en laten ze inenten, onderzoeken en castreren, op eigen kosten. Bovendien geven ze ze eten en zorgen ze voor ze alsof het hun eigen dieren zijn. Als gevolg hiervan lopen de dieren het pension in en uit en zijn ze ontzettend lief. Ik ben verliefd geworden op de pup Lucy en ik had haar bijna mee naar huis genomen! Ze kwam bij me op schoot en legde dan haar snuit onder mijn haar in mijn nek en viel in slaap, wat een lieverd. Als ons huisje iets groter was geweest en een tuintje had gehad dan had ik haar meegenomen naar Nederland. Er zijn meer mensen die dat hebben gedaan en het is vrij makkelijk om te regelen. Even voor de goede orde, dit waren niet vieze, magere of aggresieve straathonden. Glanzende vachtjes en over het algemeen volle buikjes! De eigenaren van het hostel waren ook eco bezig met sceptische tanks, en ongeveer alles recyclen wat er te recyclen valt.
Al de eerste avond ontmoeten wij een van de vriendelijkste en gekste mensen die we ooit hebben ontmoet de joods, costaricaanse italiaan genaamd Ro. Geboren in Costa Rica, opgegroeid in Italië met een israelische moeder en een Italiaanse vader, en in het bezit van maarliefst 3 paspoorten. Die van Italie, Israel én Costa Rica. Hij maakte prachtige Dalí achtige schilderijen, die hij helaas niet verkoopt op het moment omdat hij een gallerie probeert samen te stellen. Hij maakte steeds grapjes tegen mensen die met de katten of honden aan het knuffelen waren dat als je in het pension een beest aait dat je hem dan mee naar huis moest nemen. Hij zei het zo serieus soms dat mensen zich een hoedje schrokken. Zelf had hij al 6 honden, onder wie het zusje van mijn Lucy.
Ook hebben we vriendschap gesloten met Martin een backpacker uit Canada met evenveel tics als een zeker iemand haha. Hij is het soort persoon dat van allerlei dingen heel veel weet en we hebben geweldige gesprekken gevoerd.
We hebben in Monteverde een bezoek gebracht aan de vlindertuin, het serpentarium, een insectenfarm en aan de cloudforest. De cloudforest in Monteverde is erg groen, vol en donker, daarom zijn wij met Selvatura geweest die in een deel van het woud allerlei loopbruggen hebben geplaatst. Je loopt dus 3 kilometen over allerlei weggetjes en van die grote Indiana Jones hangbruggen, heel spannend en prachtig. Je krijgt zo namelijk de kans om langs de toppen van dehoge oerwoudbomen te lopen en zo allerlei dingen te zien die je normaal nooit ziet. Het regende uiteraard en dit maakt het een magische ervaring. Het is zo prachtig om in zo´n compleet andere wereld op bezoek te zijn!
Het serpentarium en de insectenfarm waren leuk omdat je daar beesten tegenkomt die je vaak liever niet op een weggetje in het oerwoud tegenkomt. De slangen zaten in prachtige hokken en ze waren vaak moeilijk te vinden omdat ze zo´n bebost hok hadden. We hebben nu bijna alle slangen van Costa Rica van heel dichtbij gezien en ook een boel grote hagedissen en zoetwater schildpadden. In het serpentarium hebben we prachtige baby boa´s geaaid met prachtige koppies. De insectenfarm was van een heel ander orde en een stuk minder modern. een soort grote garage waar een hoop grote insecten in terrariums zaten die er ook weer heel goed uit zagen. We hebben veel verschillende tarantula´s gezien en michiel heeft er een vastgehouden! Ik met mijn arachnafobia uiteraard niet al vond ik ze wel prachtig. In een van de hokken zat ook de schrik van de bananenplantagewerkers: de banana spider. Een lichtbruine tarantula niet eens zo groot als de rest. Maar als ze je bijt, en ze is vrij aggressief, dan ben je binnen 20 minuten verlamd over je hele lijf en binnen 2 uur dood, geen anti-venom. Ja, behoorlijk SLIK! Ook waren er gigaaaantische kakkerlakken en waterkakkerlakken die kikkers eten! Maar gelukkig niet alleen enge beesten. Ook gigantische herculestorren zo groot als een rat die ondanks hun harde uiterlijk heel kleine haartjes op hun schalen hebben en superlief zijn. ook weer een heel hok vol Golden Orb spiders, maar die hadden we ook veel in het wild gezien. Ook leuke grote bitsprinkhanen die de kop van hun lief afbijten tijdens het paren en andere grote sprinkhanen.
Michiel is gek geworden op vlinder fotografie en kon dus prima zijn gang gaan in de vlindertuin. Een Morpho werd verliefd op hem en wilde niet van hem afgaan of bij hem uit de buurt. Toen Michiel haar dusdanig had afgewezen kwam ze het bij mij proberen, hier hebben we hilarische filmpjes van.
Mede omdat we het zo naar ons zin hadden in het hostel en omdat we genoeg te doen hadden zijn we toch nog tot dinsdag gebleven. Ik met toch een beetje pijn in mijn hart de kleine Lucy achtergelaten, hopelijk wil iemand anders haar binnekort adopteren. Als we tijd overhebben gaan we waarschijnlijk nog terug naar het hostel op het laatst.
Foto's:
-slangen:
boa in water
slang 1
slang 2
- vlinders:
bladvlinder
donkerblauwe vlinder
michiel met morpho
vlinder met mondvorm
morpho met kapotte vleugel (helemaal blauw op de bovenkant)
- andere insecten
stad van leafcutter ants(ze maken een soort fungus van blaadjes als voedsel)
bladinsect
tarantula op hand
zoek het insect
- andere foto's
drinkende hummingbird
jesu christo (loopt over water op achterpoten)
jungle boom
jungle bridge
japke en lucy
santa helena hostel
The road to monteverde was nog altijd even vreselijk, vooral omdat wij helemaal uit Sámara moesten komen. We waren eerst van plan om naar San Jose te gaan en vandaar de volgende dag naar Monteverde te vertrekken. Dit idee werd bruut verstoord omdat wij niet wisten dat er een voorverkoopplaats (een raampje in de muur in een kleine pulperia bij de busstop) was voor bustickets naar San Jose. Hierdoor moesten we dus al na 20 minuten staan in een overvolle bus omdat we geen zitplaatsen hadden, met nog 5 uur reizen te gaan! De bus werd drukker en drukker en ik werd misselijker en misselijker. 5 uur lang in een bus staan is al vreselijk laat staan als je ook nog moet proberen je ontbijt binnen te houden! Dit werd niks, dus zijn we in Nicoya maar uitgestapt en aangezien alle kaarten van die dag naar San Jose uitverkocht waren hebben we maar besloten om toch meteen door te gaan naar Monteverde. Maar uiteraard hadden we de enige bus richting Puntarenas (de vertrekplaats voor Monteverde) net gemist. Een taxichauffeur was bereid om ons voor 60 dollar tot vlak bij Puntarenas te brengen, veel te duur dus. Gelukkig vonden we een ander paar reizigers die de taxi moet ons wilde delen, zo was het wel te doen op zich. Vanaf Puntarenas hebben we toen de busreis naar Monteverde gemaakt. Je moet je voorstellen dat het een stukje is van 36 kilometer waar je 3 uur over doet. De oude gammele schoolbus moet namelijk bijna stapvoets gaan over hele steile, modderige wegen. Maar eindelijk kwamen we dus aan om half 6 na tien uur onderweg te zijn geweest. PFOEI!!
Wat een drukte en gedoe. Het moment dat we de bus uitstapten werden we belaagd door mensen die ons naar hun hotel wilden slepen of iets anders wilden aansmeren.Na ons een weg te hebben gebaand door een vloedgolf aan toeristenbusjes en taxi jeeps en langs een benefietfeest met keiharde salsamuziek, kwamen we aan bij onze kalmte haven: Pensíon Santa Elena. Het pension zelf ziet er niet bepaald geweldig uit, gaten in de muur afgebladderde werf etc. Maar de mensen die het runnen zijn zo geweldig. Als je binnekomt en een kamer huurt (17 dollar voor twee personen met eigen badkamer en alle extra´s van een hostel) dan geven ze je een rondleiding door het huis en laten je alles zien en leggen je alles uit. Als je je spullen dan hebt neergelegd gaan ze het liefst meteen met je aan een tafel zitten om al je vragen over uitstapjes etc van de omgeving te bantwoorden. Wat een schatjes! Bovendien nemen ze zowat alle zwerfhonden en katten van Monteverde in huis. Ze nemen ze mee naar de dierenartsen en laten ze inenten, onderzoeken en castreren, op eigen kosten. Bovendien geven ze ze eten en zorgen ze voor ze alsof het hun eigen dieren zijn. Als gevolg hiervan lopen de dieren het pension in en uit en zijn ze ontzettend lief. Ik ben verliefd geworden op de pup Lucy en ik had haar bijna mee naar huis genomen! Ze kwam bij me op schoot en legde dan haar snuit onder mijn haar in mijn nek en viel in slaap, wat een lieverd. Als ons huisje iets groter was geweest en een tuintje had gehad dan had ik haar meegenomen naar Nederland. Er zijn meer mensen die dat hebben gedaan en het is vrij makkelijk om te regelen. Even voor de goede orde, dit waren niet vieze, magere of aggresieve straathonden. Glanzende vachtjes en over het algemeen volle buikjes! De eigenaren van het hostel waren ook eco bezig met sceptische tanks, en ongeveer alles recyclen wat er te recyclen valt.
Al de eerste avond ontmoeten wij een van de vriendelijkste en gekste mensen die we ooit hebben ontmoet de joods, costaricaanse italiaan genaamd Ro. Geboren in Costa Rica, opgegroeid in Italië met een israelische moeder en een Italiaanse vader, en in het bezit van maarliefst 3 paspoorten. Die van Italie, Israel én Costa Rica. Hij maakte prachtige Dalí achtige schilderijen, die hij helaas niet verkoopt op het moment omdat hij een gallerie probeert samen te stellen. Hij maakte steeds grapjes tegen mensen die met de katten of honden aan het knuffelen waren dat als je in het pension een beest aait dat je hem dan mee naar huis moest nemen. Hij zei het zo serieus soms dat mensen zich een hoedje schrokken. Zelf had hij al 6 honden, onder wie het zusje van mijn Lucy.
Ook hebben we vriendschap gesloten met Martin een backpacker uit Canada met evenveel tics als een zeker iemand haha. Hij is het soort persoon dat van allerlei dingen heel veel weet en we hebben geweldige gesprekken gevoerd.
We hebben in Monteverde een bezoek gebracht aan de vlindertuin, het serpentarium, een insectenfarm en aan de cloudforest. De cloudforest in Monteverde is erg groen, vol en donker, daarom zijn wij met Selvatura geweest die in een deel van het woud allerlei loopbruggen hebben geplaatst. Je loopt dus 3 kilometen over allerlei weggetjes en van die grote Indiana Jones hangbruggen, heel spannend en prachtig. Je krijgt zo namelijk de kans om langs de toppen van dehoge oerwoudbomen te lopen en zo allerlei dingen te zien die je normaal nooit ziet. Het regende uiteraard en dit maakt het een magische ervaring. Het is zo prachtig om in zo´n compleet andere wereld op bezoek te zijn!
Het serpentarium en de insectenfarm waren leuk omdat je daar beesten tegenkomt die je vaak liever niet op een weggetje in het oerwoud tegenkomt. De slangen zaten in prachtige hokken en ze waren vaak moeilijk te vinden omdat ze zo´n bebost hok hadden. We hebben nu bijna alle slangen van Costa Rica van heel dichtbij gezien en ook een boel grote hagedissen en zoetwater schildpadden. In het serpentarium hebben we prachtige baby boa´s geaaid met prachtige koppies. De insectenfarm was van een heel ander orde en een stuk minder modern. een soort grote garage waar een hoop grote insecten in terrariums zaten die er ook weer heel goed uit zagen. We hebben veel verschillende tarantula´s gezien en michiel heeft er een vastgehouden! Ik met mijn arachnafobia uiteraard niet al vond ik ze wel prachtig. In een van de hokken zat ook de schrik van de bananenplantagewerkers: de banana spider. Een lichtbruine tarantula niet eens zo groot als de rest. Maar als ze je bijt, en ze is vrij aggressief, dan ben je binnen 20 minuten verlamd over je hele lijf en binnen 2 uur dood, geen anti-venom. Ja, behoorlijk SLIK! Ook waren er gigaaaantische kakkerlakken en waterkakkerlakken die kikkers eten! Maar gelukkig niet alleen enge beesten. Ook gigantische herculestorren zo groot als een rat die ondanks hun harde uiterlijk heel kleine haartjes op hun schalen hebben en superlief zijn. ook weer een heel hok vol Golden Orb spiders, maar die hadden we ook veel in het wild gezien. Ook leuke grote bitsprinkhanen die de kop van hun lief afbijten tijdens het paren en andere grote sprinkhanen.
Michiel is gek geworden op vlinder fotografie en kon dus prima zijn gang gaan in de vlindertuin. Een Morpho werd verliefd op hem en wilde niet van hem afgaan of bij hem uit de buurt. Toen Michiel haar dusdanig had afgewezen kwam ze het bij mij proberen, hier hebben we hilarische filmpjes van.
Mede omdat we het zo naar ons zin hadden in het hostel en omdat we genoeg te doen hadden zijn we toch nog tot dinsdag gebleven. Ik met toch een beetje pijn in mijn hart de kleine Lucy achtergelaten, hopelijk wil iemand anders haar binnekort adopteren. Als we tijd overhebben gaan we waarschijnlijk nog terug naar het hostel op het laatst.
Foto's:
-slangen:
boa in water
slang 1
slang 2
- vlinders:
bladvlinder
donkerblauwe vlinder
michiel met morpho
vlinder met mondvorm
morpho met kapotte vleugel (helemaal blauw op de bovenkant)
- andere insecten
stad van leafcutter ants(ze maken een soort fungus van blaadjes als voedsel)
bladinsect
tarantula op hand
zoek het insect
- andere foto's
drinkende hummingbird
jesu christo (loopt over water op achterpoten)
jungle boom
jungle bridge
japke en lucy
santa helena hostel
